Ας προχωρήσουμε επιτέλους!

Λέτε να συμβαίνει?

Σύμφωνοι, καιρός ήταν, αλλά και πάλι τα αντανακλαστικά μας ως λαού δεν είναι και τα ταχύτερα για να τρέφουμε βάσιμες ελπίδες.

Λέτε να ξεκίνησε η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η Εκκλησία και το Κράτος στη χώρα μας είναι οργανισμοί (γεμάτοι καρκινώματα, πληγές χαίνουσες, παράσιτα και δυσλειτουργίες), άρρηκτα συνδεδεμένοι με τους δεσμούς της συναλλαγής, του άκρατου πλουτισμού εις βάρος όλων των άλλων, της μιθριδατικής σχέσης με το παραισθησιογόνο της εξουσίας, της αμοιβαίας εξυπηρετήσεως άνομων και επιβλαβών για το Έθνος συμφερόντων?

Λέτε να βρισκόμαστε στο δρόμο της αποκάλυψης του σκοτεινού μέχρι σήμερα ρόλου της επίσημης εκκλησίας στην πορεία αυτού του Έθνους προς την απαξίωση και το τέλμα που παρουσιάζει η σημερινή κρατική μορφή του?

Το σίγουρο είναι ότι η επίσημη εκκλησία έχει τόσο ενστερνισθεί τις θεωρίες και πρακτικές της εξουσίας και της δύναμης που δεν θα απαγκιστρωθεί εύκολα από το άρμα της κρατικής εξουσίας και των δυνατοτήτων άσκησης δύναμης κι επιρροής που αυτό της παρέχει.

Γιατί φοβάται.
Τρέμει να αναμετρηθεί με τις πραγματικές της δυνάμεις.
Τρομοκρατείται στην ιδέα ότι θα πρέπει να στηριχθεί μόνο σε όσους της μείνουν πιστοί και την ακολουθήσουν.
Γιατί ξέρει πόσο λίγοι είναι. Γιατί ξέρει ότι το η από συνήθεια ένταξη των πολιτών σε αυτήν καμμία σχέση δεν έχει με ελεύθερη επιλογή. Και αν χρειαστεί να πορευτεί με τους πραγματικούς της ακολούθους, με τους πόρους που πραγματικά αντιστοιχούν στη δύναμη και απήχηση της στον κόσμο, θα καταβαραθρωθεί και πραγματικά όπως τώρα κατακρημνίζεται η "ιερότητα" της.

Τό Έθνος αυτό είναι καιρός να προχωρήσει παρακάτω.

Πλήρης και απόλυτος διαχωρισμός Κράτους - Εκκλησίας τώρα.
Ισότιμη αντιμετώπιση όλων των γνωστών θρησκειών ως νομικά πρόσωπα με δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Πλήρης απαλλαγή των κρατικών διαδικασιών, τελετών και όλων των άλλων δραστηριοτήτων από κάθε θρησκευτική έκφραση.
Προστασία (επιτέλους) του αναφαίρετου και απόλυτου δικαιώματος των γονέων να μεταδίδουν στα παιδιά τους τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις χωρίς την καταπιεστική και συνάμα γελοία παρέμβαση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με το μάθημα των θρησκευτικών το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να μετατραπεί σε μάθημα παγκόσμιων ηθικών κανόνων, αυτοσεβασμού, σεβασμού του άλλου και ανεκτικότητας στη βάση της τήρησης βασικών αρχών του ανθρώπινου γένους.