Εθιμοτυπικός έχει γίνει τα τελευταία χρόνια ο καυγάς μεταξύ των λεγόμενων συντηρητικών και προοδευτικών δυνάμεων για τον χαρακτήρα της επανάστασης του 1821.
Εθνικοαπελευθερωτική, θρησκευτική, ταξική, είναι λίγες μόνο από τις ετικέττες που τις αποδίδονται σε μια προσπάθεια οικειοποίησης περισσότερο του γεγονότος και του μέχρι σήμερα απόηχου του έστω και σε συμβολικό επίπεδο παρά έρευνας και ψύχραιμης και αντικειμενικής αποτύπωσης των γεγονότων, των συνθηκών και των προσώπων.
Τί ήταν τελικά η Επανάσταση?
Η σύνθεση των υπόδουλων Ελλήνων εκείνη την περίοδο, ποίκιλλε από όλες τις απόψεις, από πλευράς οικονομικής κατάστασης, θέσεως στην κοινωνική ιεραρχία, επιπέδου σχέσεων με τους Τούρκους και βεβαίως μορφωτικού επιπέδου και καλλιέργειας.
Αυτό και μόνο δεν αρκεί για να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι υπήρχε και μια σειρά διαφορετικών επιδιώξεων ή έστω προτεραιοτήτων εκ μέρους των επαναστατημένων?
Έστω ότι υπήρχε η οριζόντια επιθυμία για απελευθέρωση του έθνους από την οθωμανική αυτοκρατορία και για αποδέσμευση από τους περιορισμούς στη θρησκεία, την εκπαίδευση και την οικονομία. Γιατί αποκλείουμε το ενδεχόμενο (βεβαιότητα κατ΄ εμέ) κάθε ιδιαίτερη ομάδα (ανεξαρτήτως των χαρακτηριστικών που ορίζουν την ιδιαιτερότητα της) να είχε και ενδόμυχους ή και δεδηλωμένους στόχους ξεχωριστούς από το το σύνολο?
Μήπως είναι καιρός να αναθεωρήσουμε το σύνολο των μονόπλευρων αντιμετωπίσεων των γεγονότων της ιστορίας μας και να τοποθετήσουμε όλα τα κομμάτια του παζλ σε κάθε πλαίσιο καθώς, κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα, κανένα γεγονός δε μπορεί να εξετασθεί μόνο από μια πλευρά?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου